Ik en mijn fiets (-en)

Als ik heel eerlijk ben, heb ik met 1 ½ jaar al leren fietsen: in het kinderzitje-met-stuurtje voorop de fiets van mijn moeder, mijn broer Jan achterop in de rieten mand. Ik voelde mij machtig als de piloot van ons 3 persoons vliegtuigje. Daarna zie ik het beeld voor mij van de fiets waarop ik heb leren fietsen: een roestige okergele met beige banden. Op de stoep van het Boskoopplantsoen in Arnhem. Hersen technisch is het nauwelijks mogelijk om je als 3- of 4-jarige dingen helder voor de geest te halen. Maar dit weet ik heel zeker!

De struiken in
Eenmaal stabiel genoeg ging ik meteen van het rechte pad af: de struiken in! Niets leuker dan crossen over modderige smalle paadjes in het plantsoentje voor de deur. We bouwden samen schansjes van afvalhout. Mijn vader plakte ’s avonds alle banden, omdat we vergeten waren de spijkertjes uit het hout te halen. Mountainbiken werd pas in 1978 in de USA geboren, in NL was BMX-en toen hot! Maar die kreeg ik niet: te duur vonden mijn ouders.

Alles op de fiets
Destijds hadden wij geen auto: mijn vader ging op de brommer naar zijn werk in Arnhem centrum. Mijn moeder, broer en ik deden alles op de fiets: naar school, naar winkelcentrum Elderhof en naar de stad over de nieuwe Rijnbrug. Een patatje halen bij Emile Ratelband zijn haphoek of naar opa en oma op Klarendal. In de weekenden waren wij op de camping in Otterlo, midden op de Veluwe. Met Robin en mijn broer op de bakfiets naar de schaapskooi of op ontdekkingstocht op mijn oranje shopper fietsje in het bos rond de camping.

Bananen gele Koga Myata
Pas toen ik 13 of 14 jaar was en op het Thomas à Kempiscollege zat werd fietsen een sport. Oom Harry uit Elst liet mij trots zijn Gazelle Champion Mundial AB fiets met 12 versnellingen zien. Dat wilde ik ook. Harry hielp mij mee en spoorde een goede Koga Myata Gent’s Racer op. Mét Shimano 600 groep en een half verchroomde voorvork! En … bananen geel, dat ook. Helaas verhuisden wij een jaar later naar het Noorden en heb ik het rondje Posbank maar een paar keer gedaan. De Koga werd met een setje noppen banden omgebouwd tot crosser en overleefde heel wat MTB-achtige avonturen in de bossen bij Haren en Glimmen.

Terug op de fiets
Fietsen is wie ik ben. Niet alleen bezit ik er heel wat (Giant stadsfiets, Batavus vouwfiets, Koga racefiets, Canyon, Cube en Be-one MTB’s), het is een way of living. Als mental coach en teamcoach reis is flink wat kilometers. Tot 2016 dieselde ik met de auto. Sindsdien zijn een 1e klas NS kaart en een vouwfiets mijn reisvrienden. Een hotel in Putten in het bos? IJsbaan Thialf in Heerenveen? Berghutje in Oostenrijk? Sommige klanten hebben de voorzieningen dusdanig goed voor elkaar, dat ik op de racefiets kan. MacBook Air met wat lichte kleding en schoenen in de rugzak en gaan. Genieten van de opkomende zon en maan van Eelde naar Zwolle en weer terug.

Nu, begin 2019, rolt zich een fiets project voor mij uit. Vrouwen met een micro krediet in Livingstone (Zambia) op de fiets krijgen. Een nieuw hoofdstuk in mijn fiets-leven.

Dit bericht is gepost in I-blog. Bookmark de link.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *